Abstract

Câmii Mûsikîsi’nin en önemli formlarından biri olan “Mahfel Sürmesi”, genellikle Cumhûr Müezzinliği içerisinde değerlendirilmiştir. Mahfel Sürmesi’nin, Tesbîh ve Cumhûr Müezzinliği içerisindeki diğer formlarından farklılığı, bu formun ayrı bir beste ve tertip üzere  olmasıdır. Bu forma ait tek beste de, XVII. yüzyıl sonları ve XVIII. yüzyıl başlarında yaşayan Gülşenî tarikatının şeyhlerinden, İstanbul Eyüp Sultan Câmii Başmüezzini Abdülğanî Gülşenî hazretlerine aittir. Beş bölümden oluşan bu eser, XX. yüzyılın başlarına kadar Eyüp Sultan Câmiii’nde müezzinlerce icrâ edilmiştir. Günümüzde icrâ edilmeyen bu eseri, 1930’lu yıllarda müezzinlerin yanlış okumalarından dolayı –unutulma ve orijinalini koruma amacıyla- Suphi Ezgi tarafından notaya alınmıştır. Mahfel Sürmesi içerisinde okunan âyet ve duâlar, tamamen Kur’ân Kırâati ile ilişkili olmasına rağmen, Ezgi tarafından kaleme alınan notada, prozodik ve Kırâat hataları vardır. Makalemiz, Ezgi’nin notaya aldığı Mahfel Sürmesi’ni, Kur’ân Kırâati kuralları çerçevesinde yeniden icrâya uygun hale getirmeyi amaçlamaktadır.